ŚWIĘTA FAUSTYNA

     Św. s. Faustyna urodziła się w 1905 r. we wsi Głogowiec koło Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci z rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Od dzieciństwa odznaczała się umiłowaniem modlitwy, pracowitością, posłuszeństwem i wrażliwością na ludzka biedę. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata, a potem jako kilkunastoletnia dziewczyna opuściła dom i poszła na służbę do zamożnych rodzin.

     Mając dwadzieścia lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym jako s. Maria Faustyna przeżyła trzynaście lat, spełniając obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Jej życie - na pozór bardzo zwyczajne, monotonne i szare - kryło w sobie nadzwyczajną głębię zjednoczenia z Bogiem. Od dzieciństwa bowiem pragnęła zostać wielką świętą i konsekwentnie do tego dążyła, współpracując z Jezusem w dziele ratowania zagubionych dusz aż do złożenia swego życia w ofierze za grzeszników. Lata jej zakonnego życia naznaczone były stygmatem cierpienia i nadzwyczajnych łask mistycznych.

     Do tej prostej, ale bezgranicznie ufającej Bogu, zakonnicy skierował Pan Jezus zdumiewające słowa: "W Starym Zakonie wysyłałem proroków do ludu mego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z Moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ja uleczyć, przytulając do swego miłosiernego Serca."

     Misja św. s. Faustyny polegała na przypomnieniu prawdy wiary, objawionej w Piśmie Św. o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka, nawet największego grzesznika; przekazaniu nowych form kultu Miłosierdzia Bożego; zainspirowaniu wielkiego ruchu czcicieli i apostołów Bożego Miłosierdzia, który ma prowadzić do odrodzenia religijnego wiernych w duchu tego nabożeństwa, czyli w ewangelicznym duchu dziecięcego zawierzenia Bogu i czynnej miłości bliźniego.

     Siostra Faustyna - wyniszczona gruźlicą oraz cierpieniami jakie znosiła w ofierze za grzeszników - zmarła w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając zaledwie 33 lata.

     W pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 r., na Placu Świętego Piotra w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył s. Faustynę do grona błogosławionych. Następnego dnia podczas audiencji generalnej Jan Paweł II powiedział: „Przemówił do nas Bóg przez bogactwo duchowe błogosławionej siostry Faustyny Kowalskiej. Zostawiła ona światu wielkie orędzie Bożego Miłosierdzia oraz zachętę do całkowitego zawierzenia Stwórcy. Bóg dał jej laskę szczególną, bo mogła doświadczyć jego miłosierdzia na drodze przeżyć mistycznych i dzięki szczególnemu darowi modlitwy kontemplacyjnej.
Siostro Faustyno, błogosławiona, dziękuje ci, że przypomniałaś światu tę wielką tajemnicę Bożego Miłosierdzia. Ową „wstrząsająca tajemnicę". Niewysłowioną tajemnicę Ojca, której tak bardzo potrzebuje dzisiaj człowiek i cały świat.”

WIZJA ŚW. FAUSTYNY ZWIĄZANA Z NASZYM KOŚCIOŁEM,
JAKO SZCZEGÓLNYM MIEJSCEM UDZIELANIA ZA JEJ POŚREDNICTWEM BOŻYCH ŁASK

     „W pewnej chwili ujrzałam całe tłumy ludzi w naszej kaplicy i przed kaplicą, i na ulicy, bo się pomieścić nie mogli. Kaplica była uroczyście przybrana. Przy ołtarzu było mnóstwo duchownych, później nasze siostry i wiele innych zgromadzeń. Wszyscy oczekiwali osoby, która miała zająć miejsce w ołtarzu. Naraz usłyszałam głos, że ja mam zająć miejsce w ołtarzu /.../ Kiedy weszłam w próg kaplicy, zaczęli uderzać we mnie i przełożeni, i siostry, i wychowanki, a nawet rodzice, czym kto mógł, tak że, czy chciałam czy nie, prędziutko musiałam wstępować w miejsce przeznaczone w ołtarzu. Jak tylko zajęłam miejsce przeznaczone, zaraz ten sam lud i wychowanki, i siostry, i przełożeni, i rodzice, wszyscy zaczęli wyciągać swe ręce i prosić o łaski, a ja nie miałam im tego za złe, że we mnie tak rzucali tymi rozmaitościami, i właśnie dziwnie czułam szczególniejszą miłość właśnie dla tych osób, które mnie przymusiły do szybszego wstąpienia w miejsce przeznaczone. W tej chwili duszę moją zalało szczęście niepojęte i usłyszałam takie słowa: Czyń, co chcesz, rozdawaj laski, jak chcesz, komu chcesz i kiedy chcesz.”(Dz 31)