OBRAZ CHRYSTUSA MIŁOSIERNEGO
WEDŁUG OBJAWIEŃ ŚWIĘTEJ FAUSTYNY

     „Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony a drugi biały. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci. Ja sam bronić ją będę jako swej chwały.”(Dz 47,48).

     „Dziś ujrzałam chwałę Boża, która płynie z obrazu tego. Wiele dusz doznaje łask, choć o nich głośno nie mówią. Choć różne są koleje jego, Bóg otrzymuje chwałę przezeń i wysiłki szatana i złych ludzi rozbijają się i obracają w nicość. Mimo złości szatana, miłosierdzie Boże zatriumfuje nad całym światem i czczone będzie przez wszystkie dusze.”

     22 lutego 1931 r., podczas pobytu w Płocku św. Faustyna otrzymała od Pana Jezusa nakaz namalowania obrazu według wzoru jaki został jej ukazany (Dz. 47). Usiłowała wypełnić to polecenie, ale nie znając techniki malowania nie była w stanie sama tego dokonać. Nie porzuciła jednak myśli o malowaniu obrazu. Wracała do niej i szukała pomocy u współsióstr i spowiedników.

OBRAZ KAZIMIROWSKIEGO
     Kiedy w 1933 r. s. Faustyna przybyła do Wilna, jej spowiednik ks. Michał Sopoćko, zwrócił się do artysty malarza Kazimirowskiego z propozycją namalowania obrazu według wskazań s. Faustyny. Obraz został ukończony w czerwcu 1934 r. i umieszczony w korytarzu klasztoru sióstr Bernardynek przy kościele św. Michała w Wilnie, gdzie ks. Sopoćko był rektorem. W 1935 r., w dniach od 26 do 28 kwietnia, w czasie uroczystości na zakończenie Roku Jubileuszowego Odkupienia Świata, obraz Miłosierdzia Bożego przebywał na Ostrej Bramie, a 4.IV 1937 r. został za pozwoleniem metropolity wileńskiego ks. arcybiskupa R. Jałbrzykowskiego, poświęcony i zawieszony w kościele św. Michała w Wilnie. W 1941 r. metropolita wileński powołał komisję rzeczoznawców do oceny obrazu; komisja ta orzekła, że obraz Miłosierdzia Bożego namalowany przez E. Kazimirowskiego, posiada znaczące wartości religijne i artystyczne.

OBRAZ BATOWSKIEGO
     Na prośbę Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w roku 1942 artysta malarz Stanisław Batowski namalował we Lwowie inny obraz Miłosierdzia Bożego, który został umieszczony w kaplicy (obecnie nasz kościół parafialny) Zgromadzania przy ul. Żytniej 3/9. W czasie Powstania Warszawskiego spłonęła kaplica a z nią również i obraz. Ponieważ obraz Batowskiego bardzo się podobał, dlatego przełożona Generalna Zgromadzenia zamówiła u malarza drugi obraz do kaplicy w krakowskich Łagiewnikach

OBRAZ HYŁY
     Tymczasem do klasztoru w Krakowie zwrócił się malarz Adolf Hyła z propozycją namalowania jakiegoś obrazu – wotum za ocalenie w czasie wojny. Od przełożonej m. Ireny Krzyżanowskiej i o. Józefa Andrasza (krakowskiego kierownika duszy s. Faustyny) otrzymał obraz Miłosierdzia Bożego (reprodukcję kopii obrazu Kazimirowskiego) oraz opis wizji s. Faustyny. Prace nad obrazem zostały ukończone w marcu 1943 r. 7 marca 1943 r. obraz Jezusa Miłosiernego pędzla A. Hyły został uroczyście poświęcony w kaplicy przez Ojca Andrasza. 6 października 1943 r. nadszedł zamówiony obraz Batowskiego. Wtedy powstał problem – który z tych obrazów ma pozostać w kaplicy sióstr? Wahanie rozstrzygnął w czasie niespodziewanej wizyty ks. kard. A. Sapieha. Po obejrzeniu obu obrazów powiedział: „Jeśli obraz p. Hyły jest jako jego własne wotum – niech ten będzie w kaplicy”.
     Wkrótce jednak zorientowano się, że obraz Hyły nie mieści się w ołtarzu gdzie był wystawiony na nabożeństwa ku czci Miłosierdzia Bożego. Wówczas przełożona domu zamówiła u A. Hyły drugi obraz Jezusa Miłosiernego, który wielkością i kształtem odpowiadał wnęce bocznego ołtarza. W Niedzielę Przewodnią 16.IV.1944, po raz pierwszy uroczyście obchodzone w kaplicy ku czci Miłosierdzia Bożego, O. Andrasz poświęcił nowy obraz pędzla A. Hyły. Przedstawiał on Pana Jezusa Miłosiernego na tle łąki i widniejących w dali krzewów. W 1954 r. A. Hyła przemalował tło obrazu na kolor ciemny, a pod stopami narysował posadzkę. Obraz Miłosierdzia Bożego A. Hyły z kaplicy Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach szybko zasłynął łaskami, a jego kopie i reprodukcje rozeszły się po całym świecie. Tak spełniło się pragnienie Pana Jezusa wypowiedziane do s. Faustyny: „Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz 47)

     Obraz pędzla St. Batowskiego został umieszczony w kościele Miłosierdzia Bożego w Krakowie przy ul. Smoleńsk, natomiast pierwszy obraz A. Hyły w 1946 r. na nową placówkę do Wrocławia zabrała m. I. Krzyżanowska. Dom Zgromadzenia połączony jest z kościołem parafialnym p.w. Serca Bożego i tam umieszczono obraz.